Gdańsk, liczące ponad tysiąc lat miasto hanzeatyckie, w XVII wieku stał się prawdziwą potęgą gorzelnictwa dzięki swojej wielokulturowości i otwartości na idee z różnych stron świata. Mistrzostwo w produkcji wódek sprowadzili tu imigranci z Niderlandów.

Sława gdańskich wódek sprawiła, że zagościły one w utworach Adama Mickiewicza, wielkiego poety polskiego romantyzmu. W jego słynnej balladzie pt. „Pani Twardowska” zacny trunek z gdańska pije Twardowski, legendarny mag i alchemik.

W pewnym momencie na dnie kieliszka bohater dostrzega diabła Mefistofelesa, z którym niegdyś zawarł pakt! Teraz zmuszony jest przechytrzyć biesa, by uniknąć piekła. Kontrakt pozwalał czarodziejowi na trzy ostatnie życzenia przed oddaniem duszy. Po tym, jak diabeł bez trudu wykonuje dwa pierwsze, niezwykle wymyślne zadania – w tym kąpiel w wodzie święconej! – Twardowski ma nóż na gardle. Wpada jednak na desperacki, ale i sprytny pomysł. W ramach ostatniego życzenia żąda, by Mefisto spędził rok u boku jego żony, tytułowej Pani Twardowskiej, zastępując go w roli kochającego męża. To okazuje się zbyt przerażającą perspektywą dla diabła, który w przerażeniu ucieka… przez dziurkę od klucza. Na zdrowie!